شعری از ناهيد باقری

 

 زیر سقف خاکستری غروب,

محراب خانه:

            " آ تشکده ای خاموش"

            " سجاده ای بسته و فرسوده,

             پناه گاه چادر نماز نخی مادر بزرگ, 

         و دانه دانه ی تسبیح سادگی."      

و مهربانی بوسه ها و خاطره ها."

 

زیر چتر آسمانی بغض فرو خورده,

بر روی لرزه ی دست ها و شانه ها,

تشییع می شود هماره, آ زادی,

این قامت شرحه شرحه ز بیداد,

با رد پای خونی شلاق و سنگسار.

 

و از گلوگاه بیمار منبرها ومناره ها,

دمادم

 صدای عربده می آید

و هر چه پلیدی ست,

با نام نامی " آ یین مردگان "

قانون مند می شود!

 

شهر, طعم خون و تعفن بر زبان دارد

دکان های بی قواره ی جهل:

" دندان هایی کرم خورده در دهان شهر"

حراج گاه آ بروست هر دکان,

حراج گاه ا نسانیت,

                        انسان.

گرمی بازار داد و ستد هرزگی ست.

 

وپشت پیشخوان ها,

 دست هایی نا پاک و حقیر,

شماره می کنند شب و روز,

دانه, دانه ی تسبیح مرگ را.

 

و آ ن که دور از هیاهوی دکان ها,

                          منبرها و مناره ها,

در گرگ و میش هر جمعه ی ملالت بار,

به شوق دیدار عزیزی خفته به گور

دسته گلی می آرا ید,

تنگ گلابی بر می گیرد, شمعی,

چشمانش را چادر نمازی جنبان و نخ نما,*

روی گور,

            به تاراج می برد.

 

زیر لحاف خاکستری سحر,

شهوت, با فقر هم خوابه می شود,

                                  مرگ بامرگ.

************* 

می گویند تن فروشان بی خانمان شب ها

بر روی سنگ قبرها, از مشتریان خود پذیرایی می کنند.  

             

نوشته شده در دوشنبه بیست و دوم تیر 1388ساعت 21:10 توسط سیاه خان| |